Monday, January 16, 2012

कणव


त्यालाही रोज दिसते
बस थांब्याच्या शेजारी
आल्युंमिलीयमच्या भांड्यात
रटरटणारी भूक


तोही होतो कासावीस
सिग्नलला जेव्हा
बालपणीच पिकलेले हात
त्याच्या गाडीचे बॉनेट पुसतात
रुपया दो रूपयांसाठी


तोही जातो शरमून
जेव्हा काही टारगट
करतात पाचकट विनोद
तिच्या टोपलीतून उचलताना
कर्दमलेले गजरे


तोही जातो गलबलून
जेव्हा त्याच्या वडिलांच्या वयाचा
लंगडा भिकारी
फिरवतो त्याच्यासमोर
एक लाचार थाळी


अशी अगणिक
दुख: टांगलेली असतात
चौका चौकात
वस्ती वस्तीत
गावा गावात
सोललेल्या बकऱ्यासारखी
उघडी नागडी


असेच काहीसे पाहिल्यावर
फिरवली होती पाठ
सिंहासनाकडे
आणि एक राजपुत्र
तुडवीत गेला होता सारे रान
बोधीवृक्षाच्या शोधात


क्षणभर त्यालाही वाटते
सिद्धार्थाच्या मागे जावे
पण प्रेषितांच्या वाटेवर
वीज अंथरलेली असते
व्यावहारिक यशस्वीतेच्या
गुढ्या उभारलेल्या नसतात
म्हणून तो
कार मधूनही उतरत नाही!


नेहमीप्रमाणेच शह देते
त्याचे विवेकी मन
त्याच्या भावनेला
आणि करते गजर
"सरव्हायवल ऑफ द फिटेस्टचा"
त्याच्या लहान मेंदूत


सिग्नलच्या पिवळ्या हिरव्या प्रकाशात
केस पिंजारलेला म्हातारा भिकारीही
त्याला आता
डार्विन सारखा दिसतो
एक रुपयाचे नाणे
त्याच्या थाळीत टाकत
तो मार्गस्थ होतो
तुमच्या- माझ्या सारखाच
=======
अभिजित अत्रे

7 comments:

subhash sonawane said...

This is too heavy a food for thought, please provide something on lighter side, however, the poem is well worded

ananya7july said...

So glad to see your new post after such a long hiatus. What do i say about the poem - it's heart wrenching to say the least. Every reader will connect with it. I am beginning to like even your brooding poetry (only when i understand them), just as much as i like your humour pieces. Please keep the momentum going. Looking forward to more.

Anonymous said...

Just if you don't realise, the above comment is from me - Snehal.

Tulip :A conversation with the self said...

a poignant poem; it sensibly depicts the drastic contradictions; it attempts to find out way and meaning of existence. Therefore it does not remain mere depiction; it is at once points human endeavour which important despite its frailty...i think there where sensibility lingers

Maharashtra Maza said...

abhijeet, tujya kavita abhijat aahet... pan tuhi kavi.... apratim. jagrut batmidaritun asi vividh rasanchi asankhya kavye manvar pasarali jatat.. pan kamachya rahatgadgyat kavita kagdavar pazrayala vel milato... ani manpasun lihayach prayant khar...khar sundar. Abhinandan.
Atre navat asle mhanun kay zale? engraji vartaharachya marathi aani bhavsparshi kavita...
tuzya kavitanni lihayalo laglo pan aawrato aato...tu chalu thev.

atre-uvach said...

Thank you Subhashji, Tulip and Maharashtra maza for sparing your time to read and for your words of support.

Preeti Patole said...

Sir kavita apratim ahe....kavita vachtana toh rastyavarcha scene dolya samor yeto ani manala bhedun jato...U jus write awesome...keep up this gr8 work of inspiring and touching souls with ur wonderful symphony of words. -Preeti